FERROX C1- czynnik praujący: jony żelaza
Sposób przeciwdziałania wymienionym uciążliwościom: reagent dozowany do ścieków podlega całkowitemu wymieszaniu. Do ścieków wprowadzane są jony żelazowe (Fe).
Uwaga: Ferrox C1 nie powoduje koagulacji ścieków. Jony żelazowe są w ściekach rozpuszczone. Znajdujące się w ściekach jony żelazowe reagują z generowanymi w wyniku gnicia ścieków, jonami siarczkowymi.
W efekcie dopuszczając do zagnicia ścieków, w wyniku działania jonów Fe powstrzymywany jest proces powstawania siarkowodoru (H2S), gazu odpowiedzialnego za opisywane uciążliwości.

FERROX N7- czynnik pracujący: jony azotanowe
Sposób przeciwdziałania wymienionym uciążliwościom: reagent dozowany do ścieków podlega całkowitemu wymieszaniu. Do ścieków wprowadzane są jony azotanowe (NO3) oraz w ilości minimalne jony żelazowe (Fe).
Znajdujące się w ściekach jony azotanowe powodują wydłużenie w czasie występowania w rurociągu ścieków warunków anoksycznych. Do momentu zużycia tlenu pochodzącego z grup -NO3 przez mikroorganizmy występujące w ściekach powstrzymywane są procesy gnilne. Zapewniając odpowiednią dawkę reagenta Ferrox N7 zabezpieczamy się przed tym zjawiskiem.

Produkty Ferrox C1 oraz N7 są produktami podstawowymi.
Potwierdzenie wyboru danego rodzaju reagenta powinno obejmować porównanie ich działania na obiekcie technicznym.

Dodatkowo w ofercie znajdują się mieszaniny wymienionych dwóch rodzajów reagentów. Takie produkty posiadają w swoim składzie zarówno jony żelaza (Fe) oraz jony azotanowe (NO3). Są to Ferrox-y: S1, S3, C3, C5, N5,.
Zastosowanie któregokolwiek z wymienionych produktów pochodnych powinno wynikać z przeprowadzonych dodatkowych testów i jest związane z optymalizacją kosztową, przy utrzymaniu założonych efektów technologicznych.

SPOSOBY DOZOWANIA FERROXU
Dozowanie Ferroxu może być realizowane wg dwóch rozwiązań:

1. Dozowanie okresowe reagenta w oparciu o zasadę stałej dawki dla każdego m3 ścieków.
2. Dozowanie ciągłe reagenta do napływającego strumienia ścieków.

Porównanie:

• Okresowe dozowanie uwzględnia zmienność w ilość napływających ścieków, co automatycznie przekłada się na ilość zużytego reagenta. Jest to rozwiązanie zapewniające optymalizację zużycia reagenta, poprzez sprzężenie pracy pompy dozującej reagent z praca pompy ścieków.
• Ciągłe dozowanie przy założeniu zapewnienia efektu w całym okresie dozowania wymaga dawki właściwej dla maksymalnej chwilowej ilości napływających ścieków. W chwilach, gdy zmniejsza się ilość ścieków ustalona dawka jest zbyt duża. Efektem jest wyższe od rzeczywistych potrzeb zużycie reagenta. Rozwiązanie przewidziane dla układów o względnie stałym napływie ścieków.
• Rozwiązaniem dodatkowym i wspomagającym obydwa już wymienione jest uwzględnienie zmiennej godzinowo dawki. Efekt taki można uzyskać wyposażając systemy dozowania w układy z „timerem”. Jest to rozwiązanie, które należy rozważyć na podstawie analizy już osiąganych efektów i jest związane z optymalizacją kosztową, przy utrzymaniu założonych efektów technologicznych.